Στο 55ο λεπτό του ημιτελικού που διεξήχθη στην πρωτεύουσα της Τζόρτζια, τα “Τρία Λιοντάρια” ευτύχησαν να προηγηθούν με τον Άντονι Γκόρντον. Όχι ακριβώς άδικα και κόντρα στη ροή του ματς, αλλά σίγουρα χωρίς η έως τότε εικόνα να δικαιολογεί το υπέρ τους σκορ. Αντί να εκμεταλλευτούν αυτήν τη σπουδαία ευκαιρία που τους χάρισε η φύση του αθλήματος, επέλεξαν να το ευτελίσουν. Το σοκαριστικό 12% κατοχής από τη στιγμή του 1-0, έως την ανατροπή τα λέει όλα. Ο Τόμας Τούχελ έκανε λάθος ότι μπορούσε να γίνει λάθος, η αγγλική νοοτροπία που έχουμε δει σε αρκετούς σημαντικούς αγώνες την τελευταία δεκαετία έκανε την εμφάνισή της και η Αργεντινή απέκτησε μία καλή ευκαιρία.
Βέβαια, τις ευκαιρίες δεν αρκεί μόνο να τις πάρεις, αλλά και να τις εκμεταλλευτείς. Ευτυχώς – για την “Αλμπισελέστε” – ο Λιονέλ Μέσι παραμένει στις τάξεις της, για λίγο ακόμα. Ποιανού τα πόδια είναι ιδανικότερα για να εκμεταλλευτούν οποιουδήποτε είδους ευκαιρία, αν όχι του Μέσι;
Έτσι κι έγινε. Το… αριστερό πόδι του θεού ήταν αυτό που τιμώρησε τους Άγγλους, δημιουργώντας δύο γκολ. Πρώτα στο 85′, με μία “εύκολη” πάσα που ο Έντσο Φερνάντες μετέτρεψε σε ασίστ, χάρη στη “φωτοβολίδα” που εξαπέλυσε. Έπειτα, στο 90’+2′, με μία “μαγική” σέντρα που έφτασε συστημένη στο κεφάλι του Λαουτάρο Μαρτίνες, ο οποίος πέτυχε το γκολ της ζωής του και σφράγισε την ανατροπή. Μία ανατροπή που θα μείνει στην ιστορία για πολλούς λόγους, χωρίς να αφορούν όλοι τους τον Μέσι.
Για τους Άγγλους, αυτό σίγουρα “πονάει” πολύ. Περισσότερο από το σοκ από την Κροατία στον ημιτελικό του 2018. Περισσότερο από την ήττα στο φινάλε του τελικού του Euro 2024. Πιθανώς περισσότερο κι από το χαμένο τελικό του Euro 2020 πριν από 5 χρόνια, αν κι εκείνος χάθηκε μέσα στο Wembley Stadium, επομένως εδώ ίσως υπάρχει ισοψηφία. Σε κάθε περίπτωση, όμως, περισσότερο από τον χαμένο προημιτελικό του 1986 στο Estadio Azteca. «Γιατί;» ίσως αναρωτιέται κάποιος.
Είναι απλό, πολύ απλό. Στην Πόλη του Μεξικού, υπήρχε ένα τεράστιο “σύννεφο” να καλύπτει τα πάντα. Αυτό δεν ήταν άλλο από το “χέρι του θεού”. Μπορεί τις επόμενες δεκαετίες η συγκεκριμένη φάση και ο μεγάλος πρωταγωνιστής της να έγιναν σύμβολα, όμως η ωμή πραγματικότητα λέει πως επρόκειτο για μία συγκλονιστική κλοπή. Θα ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του αθλήματος, αν δεν είχε προηγηθεί δύο δεκαετίες νωρίτερα το “γκολ-φάντασμα” των Άγγλων στον τελικό του Μουντιάλ 1966, κόντρα στη Γερμανία.
Το “σύννεφο”, λοιπόν, τώρα δεν υπάρχει. Η ήττα ήρθε καθαρά και ξάστερα, χωρίς την παραμικρή διαμαρτυρία. Κι αυτό ίσως “πονάει” περισσότερο. Ειδικότερα από τη στιγμή που το κλίμα που είχε δημιουργηθεί στο νησί έκανε λόγο για «εμφατική πρόκριση ή αποκλεισμό με σκιές», επηρεασμένο από την – το λιγότερο περίεργη – τάση που υπάρχει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε κάθε περίπτωση, για ακόμα μία φορά “it’s not coming home” (σ.σ. δεν έρχεται σπίτι) και για αυτό δεν φταίει κανένα χέρι και καμία κλοπή. Φταίει το… αριστερό του θεού.
ΥΓ. Εμβαθύνοντας λίγο στο τακτικό κομμάτι, πιθανώς η Αργεντινή να ήταν και κατά τι τυχερή που τη συγκεκριμένη κατάσταση που διαμορφώθηκε υπέρ της Αγγλίας κλήθηκε να την διαχειριστεί ο Τόμας Τούχελ. Ο Γερμανός άκουσε πολλά όταν ανέλαβε τη δουλειά, κυρίως για το γεγονός ότι δεν είναι Βρετανός. Ωστόσο, μάλλον θα έπρεπε να εστιάσουν σε καθαρά ποδοσφαιρικά ζητήματα, πράγμα που αν έκαναν θα κατέληγαν ίσως και σε ακόμα πιο αυστηρή κριτική για την εν λόγω πρόσληψη.
ΥΓ2 Πλέον, ήρθε η ώρα για το “last dance”. Ένα ποδοσφαιρικό κεφάλαιο – το μεγαλύτερο της ιστορίας – που θεωρήσαμε πως έκλεισε στην Ντόχα του Κατάρ, έμεινε ανοιχτό για 3,5 ολόκληρα χρόνια. Όμως πλέον, ήρθε η ώρα για το φινάλε, ένα φινάλε που θα είναι “grande” ανεξαρτήτως αποτελέσματος και θα σηματοδοτήσει το τέλος μίας ολόκληρης εποχής.
The post Το αριστερό πόδι του θεού… appeared first on www.ertsports.gr.
